SLIEDRECHT – Op 18 april 2026 bracht burgemeester Jan de Vries namens het gemeentebestuur een bezoek aan mevrouw Barbara (Bep) Ouwerkerk-Knoop, die die dag haar 102e verjaardag vierde. De burgemeester feliciteerde haar persoonlijk met deze bijzondere mijlpaal.
Een rijk en muzikaal leven
Mevrouw Ouwerkerk-Knoop werd geboren op 18 april 1924 in Rotterdam. Ze groeide op in een warm gezin met negen kinderen: vier broers en vier zussen. Muziek speelde van jongs af aan een grote rol in het gezin. Er werd veel gezongen en muziek gemaakt, onder andere met mondharmonica en accordeon. Later werd mevrouw Ouwerkerk-Knoop vooral bekend om haar bijzondere harp‑viool, een instrument dat nog altijd een ereplek heeft in haar kamer in Parkzicht en waarop zij af en toe nog speelt in de huiskamer.
Kort na de Tweede Wereldoorlog trouwde zij met Pieter (Piet) Ouwerkerk. Samen kregen zij één zoon en twee dochters. Piet werkte als scheepstimmerman bij Piet Smit in Rotterdam. Het jonge gezin woonde aanvankelijk in een kleine bovenwoning in Rotterdam‑Zuid. In 1958 verhuisden zij naar Papendrecht, waar zij jarenlang met veel plezier in een eengezinswoning met tuin woonden. In 2001 kregen zij daar een kleinere woning aangeboden, waar zij tot volle tevredenheid bleven wonen.
Bep en Piet waren echte liefhebbers van kamperen. In hun jongere jaren reisden zij naar het buitenland; later brachten zij hun vakanties vooral door op een camping in Drenthe. In de loop der jaren werd het gezin uitgebreid met acht kleinkinderen en zeventien achterkleinkinderen.
Mevrouw Ouwerkerk-Knoop kent ook verdriet in haar leven. In 2004 overleed haar man na een kort ziekbed. In 2021 kreeg zij de diagnose Alzheimer. Sinds mei 2022 woont zij in Parkzicht, waar zij het meestal goed naar haar zin heeft. Ze is graag onder de mensen en is regelmatig te vinden in de huiskamer van afdeling Merwede. Knutselen of spelletjes laat ze liever aan anderen over, maar aan Pim‑Pam‑Pet doet ze enthousiast mee en weet ze nog opvallend veel antwoorden. Ook haar eetlust is berucht: twee keer opscheppen is eerder regel dan uitzondering.
Ondanks het verlies van veel dierbaren, waaronder al haar broers en zussen, haar man, twee schoonzoons, haar oudste zoon en twee jaar geleden haar eerste achter‑achterkleindochter, blijft Bep overwegend positief en levenslustig. In de gangen van Parkzicht wordt zij vaak zingend gesignaleerd terwijl zij achter haar rollator loopt. Met haar ijzeren wil en relatief goede gezondheid is zij voor velen een bron van bewondering.
